آنها در اثبات جسميّت براى حقتعالى و ايمان به خرافات ديگر دانست - از اين ذوق و درك و بينش كه اساسى از اصول معرفة اللَّه و از پلّه‌هاى مهم نردبان ترقى در شناخت و معرفت خداست محروم هستند . يعلمون ظاهراً من الالفاظ و هم عن معانيها و حقايقها غافلون . صفت ديگر كه در اين چهار فقره به آن اشاره شده است و ذكر آن پس از فقرهء « وَهُوَ لِلدَّعواتِ سامِعٌ » مناسبت پيدا مىكند ؛ زيرا در اينجا مقصود توجه دادن به صفات كماليه جماليه خداوند متعال است . لذا چون دعاها بيشتر مشتمل درخواست دفع نگرانيها ، اندوه ، غصه و غمهاست ، اگرچه مجرد شنيدن دعاها و ديدن حالات بندگان و مخلوقات و آگاهى از آنها كمال است اما براى بنده‌اى كه دعا مىكند قبلهء دعايش قدرت و توانايى خدا بر دفع آن ناراحتىهاست و از اين جهت كه او دفع كنندهء كربتها است و لازمهء اين كه دعاها را در اين امور مىشنود دفع آنهاست ، بنده اميدوار مىشود و به سوى او ملتجى مىگردد و تضرع و زارى مىنمايد . و همچنين دعا مشتمل بر درخواست رفع درجه و مقام است كه در جمله « وَلِلدَّرجاتِ رافِعٌ » بيان مىفرمايد كه اين رفع درجه و بلند شدن مقام نيز با خداست و اوست كه درجات را در اثر دعا يا حكمتهاى ديگر بلند مىكند و رافع‌الدّرجات است . اين چند صفت همه از صفات ثبوتيّه فعليّه است كه به دو